aliciaQCS24.blogspot.com

Sen dúbida cumprir anos e volverse maior estase volvendo un tema tabú e así nolo venden. Debo admitir que eu sou outra vítima máis disto. Aos meus 20 anos estou preocupada por coidarme tanto a pel para dentro de 40 anos disimular ben as arrugas, pois durante a miña vida notei certo rechazo por parte do sector da moda e beleza hacia a pel madura. Probablemente ao ler unha revista de moda e coidado encontrarás mil tips para verte xove de novo, como rexuvenecer ou recomendacións de cremas antiarrugas boísimas, mais poucos artigos para abrazar a túa beleza e arrugas a unha idade avanzada, pois se así fose, non habería nada que venderche!  Ademais, como ben menciona este fragmento, tendemos a ver a xente adulta como suxeitos fóra da nosa realidade referíndonos a eles como "nos teus tempos" ou "e daquela...?", mais sen percatarnos que eles forman parte do noso presente e así mesmo, o seu. Moitos termos para referirnos a persoas maiores adoitaron unhas connotacións moi neg...

A raíz da actividade do luns teño varias reflexións. Básicamente a actividade consistía nunha dinamica que dividía dous grupos formados por familiares dos participantes e inimigos; e ambolos dous sospeitosos de cometer un atentado. Se un grupo acusaba o outro e sen ser mutuo, o acusado tería que cumprir 10 anos de prisión, si se acusan mutuamente 5 anos para cada un e si deciden calar, só 6 meses. Ambos grupos decidiron acusarse mutuamente, unha decisión pouco ética mais intelixente, pois a final de contas e dende un punto de vista un pouco egoísta era a opción que máis nos beneficiaba sen depender da escolla do outro grupo. No meu grupo tomamos as decisións colectivamente pois seguindo o dilema do prisioneiro, era a opción máis correcta. Unha desventaxa deste traballo colectivo foi só tomar en conta o que dicía a maioría o cal non era moi democrático, pois moitas compañeiras respaldaban as decisións da maioría. Partimos de que o mellor para o grupo é a decisión colectiva mais seguindo...

En primeiro lugar, dicir que este documental pareceume moi interesante pero á vez moi triste pois amosa a pura realidade da nosa lingua. Acho que a lingua propia é un símbolo de identidade do pobo como ben se menciona no video e que por moito que gostemos do noso país se continuamos con estes prexuizos cara a nosa lingua, morrerá. Ben é certo que pobo é o único que pode salvar ó pobo. Pois, por moito que as forzas políticas queiran difundir a nosa cultura, gastronomía e terra a nivel internacional, parece que ninguén pensa na lingua propia. Ademais, o pobo galego foi vítima da opresión fascista e o que isto conlevou, a perda da fala. Mais quen continuou defendendo a nosa lingua foi silenciado mediante a violencia por parte dos propios galegos. Por outra parte, menciónanse os roles de xénero na fala, como as mulleres mudan de lingua para ter unha fala máis delicada e obter un status social máis alto, cousa que aos homes non se lles esixiu tanto. Paréceme que é moi importante a difusión ...

Este poema é contado dende unha perspectiva masculina. Aparentemente, a voz poética é unha voz masculina. Nel conta a súa percepción da fala das mulleres. Segundo este punto de vista masculino as mulleres só din parvadas e nada do que din ten xeito, falando por falar. Ademais emprega onomatopeias para rebaixar a fala feminina e enfatiza en que os homes só lle gustan as mulleres que os escoitan. Isto pode facer referencia ao rol tan controversial dos homes de voces autoritarias, na parella só eles teñen a palabra. Dende a antigüedade a fala da muller se categorizou como molesta e pouco interesante, otorgando ao home o rol de líder, pois as mulleres eran como un complemento para reforzar a súa masculinidade. Dende a miña interpretación, este poema trata de parodiar esta perspectiva estereotipada do xénero oposto pois a autora é unha muller.

En que contextos achas que podes falar cando quiseres? En que contexto sénteste fora de lugar ou pouco autorizada para falar? Pensas que existen diferenzas por xénero? Eu acho que cando estou falando con amigas do mesmo rango de idade sinto que a conversación flúe de maneira máis amena e fácilmente se respetan os turnos de cada unha, ademais de sentir que realmente me están escoitando. Ao contrario cando estou a falar con homes maiormente maiores casi nunca teño a palabra, tendo ás veces que alzar a voz ou sendo ignorada. De feito nas conversas de familia case sempre son os homes quenes teñen á voz, sempre dirixindo as conversas e levándoas ao seu terreo. Claramente existen diferenzas notables por xénero. Ademais na forma de falar eu acho que as mulleres teñen un tono máis tranquilo. Véxase unha conversa nun bar, claramente vense diferenzas entre a conversa de señoras tomando o café e o grupo de catro señores de mediana idade gritando porque o seu equipo de futbol favorito foi goleado....

O luns 26 de febreiro fixemos unha dinámica en grupo na clase. Ao principio ninguén sabía moi ben por onde ían os tiros, mais para a nosa sorpresa o obxectivo estaba claro, analizar os comportamentos e a linguaxe da clase. Básicamente, a clase dividíase en xente que quería falar e colaborar sen éxito e voces con autoridade que o impedían, e para a sorpresa de ninguén eran homes. Isto ten un nome, "mansplaining". Isto consiste nunha imposición de autoridade na linguaxe por parte dun home a unha muller, e ademais poñendo en dúbida o coñecemento dunha muller. Como podemos observar as persoas presentes nesa sesión, sempre que unha muller intentaba falar, un home intentaba matizar o seu punto de vista e automáticamente invalidaba a súa resposta. Entón por que os homes sempre estaban no certo e as mulleres non? Pois é tan sinxelo como misoginia interiorizada. Moi boa dinámica por certo.

Para empezar, esta leitura pareceume moi interesante pois ademais de explicar moi ben cada concepto ao que alude é algo novo para min, pois tristemente non acostumo ler este tipo de ensaios. Mais esta leitura en parte convidoume a investigar máis sobre o tema. Despois de ler este fragmento, dinme de conta que certamente hai actitudes que adopto ao falar das que nunca me percatara, como os mencionados nos rasgos da fala feminina segundo Robin Lakoff. Ademais, é certo que noto en min misma ou en xente cercana, maiormente mulleres que tendemos a usar o masculino xenérico a maior parte de veces, sendo víctimas dun sistema educativo que non busca ser inclusivo. De feito, non se empeza a pór en dúbida a depuración da linguaxe en termos de cuestión de xénero ata o auxe dos movementos feministas. Mais o movemento feminista é unha loita constante, ás veces tendo voz e outras veces non. Non son poucas as veces nas cais estas innovacións feministas se enfrontaron ao duro conservadurismo de grande...